СМРТ НА ПОГРЕБ
Преминаа
Сакаш ли да го видиш пред... Знаеш...
Да.
Брајан, кој е ова?
И јас исто се прашав кога татко ми премина.
Си реков: кој е овој човек? - Не, Брајан, кој е ова бидејќи ова не е татко ми.
Сигурен ли си? - Ме прашуваш дали сум сигурен за тоа како изгледа татко ми? - Не.
Луѓето грешат за време на жалењето. - Погледни го телото!
Срање! - Џеки Џен е внатре. - Добро, слушај...
Дај, Брајан. Знаеш како изгледа татко ми. - Денес сме раштркани.
Вакви работи никогаш се немаат случено. - Скоро никогаш не се случиле?
Ти реков на глас? - Не ти е ова Бургер Кинг. Не можеш да ми...
ја зезнеш нарачката. - Те молам, смири се. Мислам дека знам каде е. - Мислиш?
Ако татко ми не биде во овој ковчег за еден сат...
тогаш ти ќе го замениш, јасно? - Не се грижи, ќе го вратам.
Ти ветувам.
На едно од две места е. Мислам дека е на другото.
Слушај... Добро, дечки, спакувајте го ова. Затворете.
Одиме одовде. Чекај малку. Никој нека не се мрда.
Дали ги имав своите клучеви?
Не, во колата се. Ги оставив клучевите во колата. Одиме, дечки. Тоа е се.
Ако си толку лут што си овде, зашто воопшто дојде? - Знаеш зашто.
Мразам погреби.
Само смрт, смрт, смрт. - Мислам дека погребите не се смислени
за живи, Норман. - Веројатно.
Јас не сакам погреб кога ќе биде моето време за одење, сваќаш?
Сакам мојот живот да се слави. Како Ан Никол Смит, Ричард Никсон.
Некој голем, моќен! - Сакам мојот да биде најтажен ден.
Неработење на фабриките. Девојките плачат на улиците. Такво нешто.
Помрачината би била добра. - Ајде!
Што е? - Сеуште пушиш после сите овие предупредувања? - Норман, престани!
Ти порано пушеше... Пушевме заедно. - Мочав и во гаќи, па престанав.
Колку проблеми имам уште да се грижам за твоето пушење.
Норман, какви проблеми имаш? - Ти реков!
Имам осип. - Мораш да користиш кондоми, стари. - На рака, човече!
Пак мора да користиш кондом, Норман. Прва линија на одбрана. - Ова не е нормално.
Погледни! - Да ти ебам.
Тоа не е осип, стари. - Што мислиш што е? - Не знам, ама е...
многу флекаво. - Флекаво?
Мразам флекаво. Ќе преминам! Ќе умрам! - Не. - А така сум млад!
Донесоа погрешно тело.
Душо, дали ме слушна? Донесоа погрешно тело.
Мој, Боже знаат ли каде е?! - Мислат.
Ти реков. Ти реков да не му се јавуваш на Маршал, ама не...
Морало се да биде во соседството. - Немој да ме замараш, не денес.
Морам да се грижам за тоа. Тато инсистираше погребот да биде дома,
и сега неможам да побегнам од тоа. Смртта е насекаде!
Душо, не. Не е. - Мама не престанува да плаче.
Рајан не и помогна. - Демек и помогнал некогаш. Згора на тоа треба да се грижам за пофалба.
Сигурна сум дека ќе биде најдобро погребно фала кој некој до сега чул. - Не е важно.
Сите ќе мислат само: "Зашто Рајан не се заблагодарува?"
Тргни се и остави го писателот да каже неколку зборови. И јас тоа ќе го мислам.
Зашто тогаш не му дадеш тоа да го направи?
Значи, и ти сакаш Рајан да одржи благодарност? - Не.
Само кажувам.. - Само кажуваш дека сакаш Рајан да одржи благодарност. - Не.
Ти си најстар... - Значи, единствена причина поради која треба јас, е затоа што сум најстар?
Арон, смири се.
Мислам дека си и ти исто така добар писател како брат ти.
Само мислам дека треба да му дозволиш на некого да ја прочита
твојата книга. - Не е сеуште готова!
Добро, ама не заборавај, купуваме куќа следната недела. - Знам.
Ја сакам мајка ти, ама сум спремна да се преселиме. - Знам, душо,
ама мораме да го преживееме ова денес, добро? - Така е.
Знам дека ова е грубо,
ама последен ден ми е од циклусот.
Имам 37 години, па мораме да пробаме, знаеш...
Мораме... "да направиме".
Барем едно, добро? - Душо. - Да?
Мораш да го смириш тој циклус. Засега, само засега.
Можеме ли прво да го пронајдеме телото?
Добро ли си?
Да, секако.
Добро, малку сум нервозен.
Зашто? Затоа што пак ќе го видиш татко ми? - Мислам, никој не ме мрази така отворено.
Основците не се така грозни. - Ќе биде денес загрижен поради умрениот брат.
Душо! - Извини, душо, гужва е.
Добро. Но, кога ќе му кажам дека ќе се венчаме, ќе мора да те прифати. Мислам...
Исусе! - Боже мој! - Добро ли си?
Сероњо! - Еби се, кучко! - Да, покажи ми среден прст!
Зар не гледаш дека е гужва!? - Ако се забодеш во око татко ти ќе ме убие!
Оскар. Душо, погледни ме. - Да.
Опушти се, добро? Се е добро.
Диши...
Подобро? - Подобро.
Добро.
Еби се!
Ќе видите дека се е во совршен ред.
Сега сакаш да бидеш професионален?
Имаш клучеви, blackberry?
Затоа што кога ќе го закопаме, нема да го ископаме да би можел да одиш на twitter.
Се трудам, добро?
Како се држи мајка ти, Арон? - Добро е. Одлично здравје.
Нема повеќе работа овде. - Одлично. А чичко ти Расел?
На него сигурно не му е така добро. Како е он? - Збогум.
Добро, само прашав. Разговарам, тоа е се.
Овде сум ако ти требам. Го знаеш тоа. ФАла.
За сите. Мишел, дојди овде. - Здраво, Брајан. - Не мораш да дојдеш.
Само кажувам.
Сите знаат дека Кру украде рецепт запечење пилешко од Џубелај.
Му давам заслуга со ладнокрвно убиство, ама тоа е се.
Еј, како си? - Ми треба услуга. Мораш да го земеш чичко Расел.
Знам дека е досаден, ама ти си најблизок. - По ѓаволите!
Он е секогаш во лошо расположение. - Кажи дека сакаш. Сакаме.
Не е расположение ако е секогаш таков. Тоа му е карактеристика.
Можеш ли? - Добро, ќе го направам тоа.
Еј, мамо. Како се држиш?
Колку работи сакавме да направиме.
Да патуваме. Планиравме да одиме во Австралија и во Кина. Он сакаше да оди на Тајланд.
Дај, мамо, нема да леташ 25 часа. - Не е во таа работата.
Се чуствував добро. Кој знае колку долго ќе живеам без него.
Можеби би било поинаку да имам внуче. Би ми ги тргнало мислите од се, ама...
Ах, добро... - Синтија, се трудиме. - Знам што се трудите, Мишел.
Секој час секој ден се трудите, ама не делува, зар не?
Каде е Рајан? Дали зборуваше со него? - Би требало наскоро да дојде.
Само да му го видам лицето, би се чуствувала многу подобро.
Така ми недостасуваше.
Моето бебенце. - Може ли јас нешто да направам, Синтија?
Можеш да ја тргнеш раката од лешот на маж ми. Оставаш дамки!
Дали она ни покажа среден прст? - Можеби да чекаме. - Многу убаво г-ѓо!
Фала!
Ене го.
Добро е. - Ти треба помош? - Оној намрштенион. Мораш да знаеш како со него.
Изгледа слатко. - Здраво, чичко Расел!
Се сеќаваш на мене? Јас сум Норман. Дојдов да те земам и да те однесам на погреб.
Да ти ебам, каде си бил, дебел гаду?
Дали и таму беше среќен?! - Срање, навистина знаеш со него.
Сакаш да се возиш напред?
Престани да играш, добро? - Да те видам со овој проектил во газ.
Слушај... - Да, таблети, ги имам. Овде се. - Добро, кога ќе ги донесеш?
Морам да одам на погреб. Срање!
Не, нема да ги пробам. Јас ги правев.
Морам да одам. Никогаш не ги земај своите залихи.
Ти земаш. Ова ќе те растури, кога ти кажувам. Ќе ти се допаднат. Чао.
Секогаш ја отвараш вратата полугол?
Дај, Џеф, ќе задоцниме. - Морам само да облечам панталони, а и ова е моја куќа.
Дали си добро? - Добро е. Само шизнува.
Колата нас скоро не удри... - Типот само ни влезе во лента...
Јас викав... - Извини, душо. - Не, душо, во ред е. - Што мислите?
Да? - Не! Облечи панталони. Те молам.
И нека бидат црни, Џефри. - Добро, мамо.
Многу сум гладна. - Срцето ми чука. Не знам што ми е.
Еве...
Земи го ова. ќе те смири.
Џефри не сакам да пречам. - Што да земам? Што е тоа? - Валиум.
Јас постојано го земам. Ќе се чуствуваш подобро ветувам.
Валиум? Дали си сигурна? Не би требал да земам таблети.
Во ред е. - Морам да возам... - Душо, јас ќе возам. Добро?
Само, отвори ја устата. Ете.
Одиме.
Клучевите. - Џеф, носиш патики. - Црни се, Елејн. - Патики се, Џеф!
Ќе биде ли помалку мртов ако не носам патики? - Заборави, одиме.
Дај ми... - Ако, јас.
Ајде, Џеф. - Доаѓам, доаѓам.
Чекаме!
Сеуште не можам да поверувам дека го нема.
Не можеш да ја разбереш смртта додека не подариш живот.
Еј, мамо.
Рајан, душо моја!
Мамо, знам дека ова е тешко.
Но, ќе биде во ред. Ќе го преболиме тоа.
Рајан, секогаш знаеш што треба да кажеш. Секогаш.
Кога луѓето би умирале секој ден, постојано ќе те гледаме.
Еј, голем брате, како си? - Се држам. - Како ти помина летот, Рајан? - Добро.
Ама морав да го купам седиштето до мене.
Не можев веќе да се замарам. Додека седев таму,
во прва класа, донесоа сиромашни луѓе.
И неколку од нив ми замераваа дека јас си грицкав топли костени.
И јас како "Земете си го вашето сирамаштво без костени и назад во задниот дел од авионот."
Плус, имаше многу турбуленции. Ама веројатно тоа оди во летање со прва класа.
Колку и да платиш, ако авионот се сруши...
пак ќе завршиш мртов.
Мртов! Да завршиш мртпв! - Исусе!
Да завршиш мртов! - Секогаш знаеш што треба да кажеш. - Моја грешка.
Сакам кога доаѓаш на семејни собирања.
Затоа што тато ја исфрла својата омраза на тебе. - Џеф!
Се шалам. Оскар?
Добро ли си?
Дали овде беше сега кучето? - Што?
Далматинец или...
вучјак? - Душо, за што зборуваш?
Не знам.
Штета што некој мора да умре за да го собере семејството.
Тешко е да го видиш тато овака.
Сега е на подобро место, зар не? Беше болен долго време.
Откога смрта е подобра од болеста? - Знаеш што мислам.
Затоа не се зближувам со луѓе. Премногу емоциии се вклучени.
Веројатно затоа не се јавуваш. - Некои семејства постојано се гледаат, некои на погреби.
Такви сме ние.
Знам дека ова е лош момент, ама...
Ќе ми требаат оние пари. - Срање! - Делиме трошоци, зар не? - Добро.
Ама немам моментално. - Како тоа мислиш, немаш моментално?
Си купил карта за прва класа во авион за твојата четка за заби. - Немам готовина. Навистина.
Изгубив многу пари кога пазарот пропадна.
Ако може, ќе мораме да збориме за ова подоцна. - Не, не, сега ќе расчистиме.
Извини...
Тагувам.
Погледни ги сите тие коли.
Мораш да дојдеш на овие погреби порано.
Дај, немам каде да паркирам! - Ене имаш таму место.
Изгледа како да е блиску до кривината. - Не е, паркирај се.
Не ми треба денес казна. - Нема да добиеш казна. Ќе ти го фати некој.
Паркирај се. Чекај!
Дај. Гледаш?
Елејн! Тргнав да се паркирам таму. - Жал ми е, Норман. Од семејстовото си?
Не, ама како да сум од семејство. - Душо, не постои нешто такво. - Елејн. - Боже! - Еј.
Што правиш овде? - Твојот татко ме повика ако ти потреба вистинско рамо за плачење.
Те молам. Одиме.
Оскар! - Кој е ота? - Стигнавме. Дојди, душо, стигнавме.
Добро ли си?
Стигнавме ли?
О, да. - По ѓаволите, го имам чичко Расел.
Како го заборавив чичко Расел? - Прашав што се случува.
Што се случува?
Што кур прави овој? - Многу е зелено овде, зар не? Така зелено.
Како...
Како да сум внатре во лимон.
Оскар? - Да? - Погледни ме.
Добро ли си? - Да. Зашто?
Сите овие работи околу кучиња и лимони ме прават лута. Што се случува?
За што зборуваш? Добро сум.
Никогаш не сум бил позелен.
Џеф, погледни...
Здраво. - Што е со Оскар? - Не знам.
Продолжете да свирите. - Боже мој.
Валиум.
Валиум? - Јас сум во бенд.
Му дадов еден твој Валим.
Не се навикна на нив.
Да, добро... - Знам каде гледаш.
Каде ли оди?
Оскар? - Срање!
Одиш во погрешна насока, будало!
Тоа боли. - Запри ја колата, Норман. - Што? - Запри ја колата!
Излегувам. Морам да зборувам со Елејн. Запри ја колата.
А што со чичко Расел? Ми треба твоја помош. - Каде сме?
Ќе задоцниме, дебели! - Проклетсво! Чичко Расел, ме удри во колк.
Мораш да престанеш со тоа, чичко Расел или ти ќе бидеш следниот во ковчег.
Еј, како сте?
Кој се овие луѓе? Половина не ги препознавам.
Тоа ти е семејство. Не препознаваш никого од последниот погреб?
Од која страна е он на семејството?
Веројатно од на тато, од работа. - Погребот изгледа добро. Добро си ја завршил работата.
Не, ние тоа добро го завршивме.
Сакаш да ми кажеш дека морам да платам за цел погреб?
Ти кажувам дека сега мораш да платиш се.
Само неколку месеци додека не го добијам следниот хонорар.
Што сум јас? Кредитна задруга?
Проклетсво, човече! Кој кур, Исусе Христе...
Здраво, дечки.
Како се држите? - Добро сме, мораме да почекаме уште неколку луѓе, па ќе почнеме.
Дали го запознавте брат ми Рајан?
Писателот? Човече...
Морам да ти кажам, прифатив денес да работам...
затоа што сакав навистина да те запознаам тебе.
Тукушто што завршив со читање на "Тајните на мама".
Нека тоа биде наша мала тајна бидејќи не би требало да читам таква работа.
Сигурно Бог ќе ви прости. - Едвај чекам да ги слушнам твоите пофални зборови. - Всушност,
јас ќе говорам пофални зборови.
Мислев... - Па, Арон е најстар. Технички.
Навистина?
Како е мојата мала Синтија?
Данкан...
Се обидувам да издржам.
Беше прекрасен сопруг и татко на две
здрави, снажни машки деца.
Не можам да разберам зашто они не сакаат да имаат свои деца. - Синтија?
Да ти донесам кафе? - Кафето може да направи многу работи, Мишел,
ама... не ги враќа мртвите.
Чај?
Еј, Рајан. - Да?
Морам да го направам говорот. Ќе сакаш да го побараш чичко Расел? - Ене ја мала Мартина.
Девојката израсна. - Малата Мартина? Она е сигурно 4-та средно.
Можеби е 4-та средно,
ама тој газ е на постдипломски!
Ни... - Би требало да отидам да видам како е.
Да бидам добар сосед. - Да, само ти оди.
Сигруно и треба сок или нешто такво.
"Татко ми...
беше искучител човек.
Се роди во 19..." - 1938.
Здраво.
Арон. - Здраво.
Како е? - Моето сочуство за татко ти. Зборуваше многу за тебе.
Дали некогаш ме споменуваше мене? Извини, Френк.
Не баш... - Душо...
Може ли да дојдеш малку? - Само на момент.
Морам да одам, Френк. Фала што дојде.
Внимателно со моите ствари! Побрзај! Доцниме!
Слушај... Сеуште мораме да го завршиме "она"...
Се сеќаваш? - Да, душо, не сум сега расположен. - Не носам гаќи.
Еј, татко ми умре. Облечи гаќи. - Се обидувам да помогнам!
Те молам, душо, навистина сакам да го направиме ова бебе, затоа дојди, имаме 5 минути.
Што е? - Немој да брзаш. Таму има еден тип, доле. Немој да гледаш!
Во кожна јакна, постојано ме посматра. - Добро. Го гледам, и?
Немој да брзаш! Немој да брзаш! - Не брзам. - Го препознаваш?
Не. Мора да е пријател на татко ти.
Морам да одам да ја проверам храната. - Еј.
Облечи гаќи пред да ја допираш храната! Големи!
Мое сочуство, ама сега е на подобро место.
Не е ли преубаво?
Плус и пее!
Се гледаме внатре. - Да, да, слушам.
Слушам. Што рече? Одлично!
Елејн!
Здраво, внатре, да. Што е?
Морам да ти кажам нешто. Сега размислувам...
ама нема да ти се допадне.
Арон? - Чичко Данкан!
Како стоиме со времето? - Штом дојде Расел ќе почнеме.
Добро..
Каква е таа глупост што ја слушам, дека Рајан нема да каже 2-3 зборови?
Јас сакав да напишам пофални зборови, ама Арон е најстар.
Сигурно ќе биде единствена.
Права штета.
Сигурно тоа добро ќе го направиш, Арон, ама бидејќи Рајан е писател во семејството...
Знаеш, и јас сум писател.
Сите ние пишуваме чекови. Твојот брат е автор.
Извинете ме.
Чичко Данкан, морам да ти поставаш прашање. - Ок. - Мартина?
Малата Мартина? - Да. Па...
Она не баш роднина со нас, зар не? - Не, само е семејна пријателка.
Добро, добро...
Како тоа мислиш не е Валиум? - Па, интересно...
Што мислеше дека Валиумот е всушност...
Не е Валиум.
Што е, Џеф?
Нешто како халуциноген. Мескалин. - Што? - ЛСД. "Специјално К". Во боја.
Боже мој. Ова не е смешно. - Не, воопшто не е смешно. Погледни го!
Издрогиран е. - Очигледно е дрогиран. - Што ќе ти е ова во куќата?!
Јас студирам фармација. Како прво, кој влегува во туѓ стан и почнува да зема таблети?
Мислев дека е Валиум. - Очигледно.
Што да правам? Да му кажам? - Не, не.
Тоа само ќе го уплаши. - Ќе биде добро.
Не му давај да зборува со некој насамо. - Добро.
Во грмушката. - Во грмушката е сега.
Оскар, душо. Врати се. Каде одиш?
Оскар, Оскар?
Помогнете ми, препоните!
Ќе биде твојата глава. Побрзај ќе задоцниме на погреб.
Имам чуство како да буткам патен куфер со две кугли на брдо. - Тоа и го правиш.
Да ти ебам...
Оскар...
О, тато. Здраво.
Како си? - Не е лошо.
Со обзир на тоа што сме на погребот на брат ми. - Дa, на погреб сме.
Тато. - Еј. - Како си? - Добро. - Како ти е на факултет?
Не се грижи ти за мене. - Не се грижам јас за тебе.
Оскар!
Значи, донесе пријател? - Не ми е пријател. Дечко ми е.
Докторе!
Драго ми е што ве гледам. Мое сочуство.
Дерек, мило ми е што дојде.
Елејн, здраво. - Па, како напредува работата со моето портфолио?
Не може да биде подобро, г-дине.
Всушност, би требало да се најдеме и да играме голф па, се ќе ви кажам. Секој детаљ.
Би прифатил. - Одлично.
Моежби Елејн ќе ни се придружи.
Можеме во тројка.
Елејн! - Стрина Синтиа!
Навистина ми е жал поради чичко Едвард. На сите ќе ни недостига.
И Џеф. Патики. - Ти ми ги купи. Ти ги купи.
Стрино Синтија, ова е Оскар.
Моето сочуство поради смртта.
Во ред е. - Жал ми е.
Убава милост...
сладок звук
кој ја спаси сиротата...
Убаво што ве видов двајцата. - И на нас ни е мило, стрино Синтија.
Жал ми е, г-ѓо.
Тато. Тато. - Синтија.
Добро, ни треба план. - Да ни треба. - Што прави?
Те сакам. - Боже.
Боже мој. - Ајде, буткај, буткај! Прдеж.
Дали прдна, стари? - Што ти е гајле.
Слушнав за свршувачката.
Како си..? - Да.
Знаеш..
Не можам да се справам со тебе денес.
Не сум му рекла сеуште на тато.
И би ценела ако би ја држел устата затворена.
Добро, ќе го направам тоа за тебе.
Во што гледа он?
Елејн... - Оскар? - Може ли.. - Дојди, душо.
Не ми даде да завршам.
"Татко ми беше исклучителен човек."
Се роди во 1938.
"1938 беше исклучителна година."
1938... - Всушност, би требало да зборувам со тебе за нешто, ако имаш време.
Да, секако. - Сега цревата ми проработеа. - Човеќе, не скалите!
Што им фали на скалите? Само подигни ме преку нив! Побрзај!
Морам да го буткам твојот задник преку овие скали? - Мораш!
Дали си била на многу погреби? - Не. Ова ми е прв.
Сакам нашата венчавка да биде ваква. - Можеби ќе го пронајдеш својот човек од сните на ова.
Кој плачко си ти.
Ова е малку чуствително.
Може ли да причекаш, мислам дека чичко ми стигна?
А ние доцниме. - Секако, во ред е. - Фала.
Седни, јас ќе го земам. Добро ли си? Седни. - Каде беше? - Седни.
Здраво, стари, како си?
Фала, стари. - Одиме чичо. - Дајте ми Геторад.
Морам да си ги подигнам електолите.
Ве молам, да седнете. Сакаме да ја започнеме службата.
Пази сега! Пази!
Јас сум семејство.
Убави нозе.
Роднини и пријатели...
Се собравме овде да ја прежалиме смртта на добар човек.
Извинете.
Едвард Барнс.
Би сакал да почнам.. - Еј.
Знам дека мислиш дека не сум дел од ова семејство... - Затоа што не си. Тивко.
Она што го направи таму. Го имав чичко Расел во колата.
Ми го зема паркингот па морав да го буткам на угорница.
Сем! Каде е г-дин Услуга? - Норман, уште еднаш допри ме
и ќе те претепам. - "Закани", "закани".
Што се случува?
Ми го зема паркингот, Арон. - Паркинг? Татко ми е мртов. Однесувај се како што треба.
Тогаш Џонатан и Дејвид заветуваа.
Затоа што го сакаше како сопствен син. Џонатан ја симна нагрлицата од себе и му ја даде на Дејвид.
И својата облека. Му го зема дури и мечот, лукот и неговата девојка.
Сега ќе го слушнеме синот на Едвард, Арон.
Постариот брат на Рајан.
Само неколку месеци.
Родени сме иста година.
Ти си крива, мамо.
Последна прилика. - Остави, јас ќе зборувам. - Тато само еднаш ќе умре.
Добар ден.
Или веројатно денес е "денот не може да биде така добар".
Татко ми беше исклучителен човек.
Се роди во 1938.
Искучителна година.
Во 1938 најслушана песна беше "Shortnin' Bread".
Некои можеби се сеќаваат.
Бебето на мама, сака лебче, лебче
Бебето на мама, сака лебче,.. - Таа.
Исто така во 1938. Човекот на списанието "Time" беше Адолф Хитлер.
Се кладам дека тоа би го повлекле назад.
Татко ми сакаше да го гледа "Discovery" каналот.
Мојата мајка може да се нарече права вдовица "Неделна ајкула".
Се што има врска со ајкули или диви свињи,
секогаш го фасцинираше. - Дали виде?
Што дали видов? - Ги сакаше златните девојки.
Бленш, Дороти и Роуз... - Лешот се помрдна. - Посебно ги сакаше...
Не. Не, не, не. - Елејн...
Кога и да го прашав: "Тато, сакаш да одиме надвор?"
Жив е. Жив. - Не, не е. - Морам да има кажам.
Лешот се помрдна. Извинете. Некој е внатре.
Се помрдна. Видов дека се помрдна. Некој жив внатре се обидува да излезе.
Дали си добро? - Добро сум. - Што ви е? Зар не гледате дека лешот се помрднува?
Оскар, седни. - Не, морам да ви покажам. - Оскар, те молам.
Ќе ви покажам. - Тргај се одовде!
Арон, ти си најстар. Оди види кој кур е ова. - Добро, одам.
Еј!
Џеф... - Не сум баш за ова. - Ајде!
Се возев за ова срање.
Каде ќе се одржи овој погреб? - Ќе се одржи таму, душо.
Кој кур? Кој кур беше тоа? - Арон... - Не, не, не...
Многу ми е жал. Ти треба некој да остане... - Жал ти е?
Татко ми падна на подот како ебениот Џери Хоукинс, ама добро е,
затоа што ти е жал. - Не... - За што зборуваш, се мрдало! - За што зборува он?
Оскар, душо, ќути! Те молам! Само на момент! Не, не ти зборува на тебе.
Слушај, Арон, врати се внатре, ќе ти објаснам подоцна.
Можеш да ми надокнадиш на следниот погреб на татко ми. - Душо!
Не, нема да имам секс со тебе сега! - Не сакав тоа да те прашам. - Извини.
Што сакаше да прашаш? - Дали е се во ред? - Не. - Само си... - Не!
Мишел, жал ми е. - Не, во ред е. - Деца...
Ти ебен морон! - Тато, остави го на мира, те молам! - Да го оставам на мира?
Не можам да верувам дека го донесе овој манијак. Не сакам повеќе да го видам!
Оскар не е иначе ваков. Го знаеш тоа. Зема некои лекови...
Лекови? - Му дадов Валиум и има лоша реакција. - Валиум?
Тоа не е дрогираност од Валиум! Мајка ти беше на Валиум 40 години,
а она никогаш не срушила леш. - Тато, престани. - Ова не е готово.
Ќе платиш за она! Ти ветувам!
Фала, Џеф. - Нема на што, роднино.
Народе, дозволете длабоко да се извинам.
Ама сега се се враќа на свое место, па, ве молам, уживајте во храната и пијалокот.
Похованиот сом е божествен.
Ќе ви јавиме кога ќе бидеме спремни да продолжиме. - Да го запалиме и да завршиме со ова.
Одам да пушам.
Сигурно ти беше тешко.
Можеби би требале да отидеме надвор, на воздух.
Еј, фацо...
Ја прочитав твојата последна книга.
"Црна бол". - Кул, фала чичко Рас. - Не ти давам комплимент арогантен гаду!
Какви срања! Не би си избришал ни газ со неа.
Еј, Арон, добро ли си?
Се држам. - Беше гадно како татко ти испадна од ковчегот како мртва риба.
Беше... А јас... "Проклетсво!"
Човече. - Не сега, Норман.
Морам да одам. - Во право си, извини.
Страшно е. Никогаш не знаеш кога жена ти ќе биде спремна.
Никогаш не знаеш. Кога жена ти е спремна, жена ти е спремна.
Јас се плашам затоа што го добив овој оток на зглобот, а не знам од каде ми е.
Знам дека не е кламидија, не изгледа така, ова е нешто друго. Се плашам.
Не знам... - Покажи го тоа на чичко Данкан. Он е доктор.
Ќе му го покажам на чичко Данкан. Во право си.
Можеби ти си седела мирно, а ковчегот се помрднал. - Не, не седев... - Слушај ме!
Ковчегот се помрдна. Го видов. - Не се помрдна.
Елејн, го губам ли разумот? - Не го губиш разумот.
Зашто рацете ми се така големи?! - Оскар! Погледни ме!
Среди се. - Елејн...
Ја сакам оваа игра.
Добро, бидејќи треба нешто да ти кажам. - Што е, љубави?
Се сеќаваш на оној Валиум кој ти го дадов прееска?
Да!
Испадна дека всушност не е Валиум.
Не баш комплетно.
Дали ме слушна? - Ало!
Ало?!
Дали јас ослепев?
Ти ветувам. - Еј, чичко Данкан.
Г-ѓо Синтија. Мишел.
Имам нешто на раката и тука е со недели. Се прашував...
што би можело да биде? - Не сум...
Веројатно би требало да посетиш дерматолог, Норман. - Одам јас на воздух.
Зашто? Нема некоја гадна кожна болест, зар не? - Не.
Изгледа како мутација на пигментот. - Мутација на пигментот?!
Мислите нешто како неверојатниот Хулк или така нешто? Не можам да позеленам таму.
Јас сум црнец, чуствителен сум! Ќе позеленам поради сите ситници. Веќе гледам!
Добивам пошта за алиментација!
Држам деца. Крвни тестови... - Веројатно си алергичен на нешто.
Можеби на школки или ореви.
Ореви? Во што мутираат оревите? - Не знам. Извини ме.
Некој ми дал халуциогена дрога?
Елејн, му кажа ли? - Еве баш сега. - Како се чуствуваш, момче?
Дрогиран сум, стари? - Да, да, малку...
Ме дрогираше! - Чекај! Оскар!
Будало! - Остави го! - Колку трае? - Неверојатно е моќен моментално! - Знам!
Колку трае? - 8 часа. - 8 часа?! Да ти ебам!
Ми се повраќа.
Џефри, ти си крив за се. - Ти си крива за ова.
Ти му ги даде. Срање!
Душо, застани.
Елејн, што се случува? - Не сега, Дерек. - Ме следиш?
Имам стомачна мачнина. Оскар, душо, застани! - Оскар?! - Оскар!
Оскар, не, не оди внатре!
Оскар, надвор!
Внатре. Тоалетот е таму!
Назада! - Што правиш?
Назад или ќе ти ја разнесам главата. Горе рацете! - Душо... - Горе рацете!
Оскар, душо...
Ме зезаш? Отвори ја вратата! - Полека...
Срање. - Душо, заклучен си. Те молам, отклучи ја вратата.
Елејн... Не можам да го најдам шишенцето. - Само...
Оскар отвори ја вратата. - Дејството трае 8 часа.
Отвори ја вратата! - Совшрено.
Оскар... - Веќе поминаа....
Пет минути.
Тоа е добро. - Проклетство!
Да ти ебам мајката!
Пет минути?! Срање!
Срање, срање, срање!
Знаеш што, оди ти нешто касни па набрзо ќе почнеме.
Жалост прави чудни работи на луѓето. Зар не?
Да. - Ако се сеќаваш, сакав нешто да зборувам со тебе.
Го можеме ли тоа... - Има ли некое приватно место каде би можеле да отидеме?
Ова е...
Убаво.
Баш едвардскво.
Ти пишуваш роман.
Да, да, тоа е...
мое.
Баш како брат ти.
Всушност, јас пишував пред брат ми.
Неколку работи објавени во "Џет". За хипертензијамот.
Ама тоа беше оддамна. Сега работам како даночен сметководител.
Сигурно се гордееш со Рајан.
Бидејќи ги објави сите свои романи. - Да.
Прилично се гордеам.
Што сакаше да ми кажеш? - Татко ти и јас бевме многу блиски.
Тоа е убаво. Убаво. - Поминувавме многу време заедно.
Добро, па...
Тато беше забавен тип.
Имам некои фотографии кои би сакал да ти ги покажам.
Неколку наши снимки.
Тоа сме татко ти и јас на плажа во Венеција. "Маскл" плажа.
Овде сме во западен Холивуд на парада за ноќта на вештерките. Не знам дали некогаш си бил,
ама каков спектакл.
Оскар...
Како влезе внатре?
Овде сме на премиерата "Девојки од соништата".
Јас се облеков како Дин, а татко ти мораше да биде Ефи.
Тогаш, како точно...
го познаваше татко ми?
Не!
Мислиш дека можеш да дојдеш овде
и да ми баеш за татко ми и да ми покажуваш слики каде сте биле да го гледате "Девојки од соништата"?
Па и јас бев да го гледам тој филм два три пати. Тоа не значи дека сум геј.
Преминувам на лошата страна...
Тргаш во лудо возење...
Што докажува тоа? - Жал ми е.
Сигурно и сам би ти рекол, ама не бил сигурен како ќе реагираш.
Знае ли мајка ми? - Не.
И не мора ни да знае.
Само ако добијам тоа што ми припаѓа. - Извини?
Што ти припаѓа?
Па заслужувам нешто.
Татко ти и јас бевме љубовници, а он ништо не ми остави во наследство.
Што мислиш како се чуствувам поради тоа? - Не знам.
И не ми е гајле. - Ќе ти кажам како се чуствувам.
Ефтино!
Како ефтин газ.
Што сакаш? - Што сакам?
Многу, ама не барам што сакам. Туку што заслужувам...
30,000$. - 30,000$? Ти пушиш мет?
Нема да ти дадам 30,000$.
Се обидувам да купам куќа, се обидувам да направам дете, не можам да ти дадам 30,000$!
Слушај! Татко ти ми вети дека ќе се грижи за мене.
Морав да поднесам одредени жртви. Да биде среќен.
Не го сакам тоа, ама ќе ги покажам овие фотографии на мајка ти.
Навистина сакаш тоа да го направам?
Срање!
Чекај овде!
Добро...
Арон, баш му кажував на Џорџ како кога бевме мали
татко ти не тераше сите да се бањаме голи.
Зар не е смешно? - Урнебесно.
Арон? Арон?
Денес можеби?
Можам ли јас некако да помогнам? - Не, добро сум, фала.
Оскар, те молам! - Елејн, што ќе правиш после погребот?
Имам карти за Ашер. Прв ред. "Стејпл центарот". - Немаш карти за Ашер.
Немам сеуште, ама можам да ги набавам. - Знаеш што? Дерек, те молам оди си.
Не ја заслужуваш!
Не те заслужува.
Одам да го најдам Норман. - Никогаш не си била во Њу Јорк?
Сум била. Еднаш со родителите. - Не е тоа посета на Њу Јорк.
Мораш да дојдеш во посета. Ќе се дружиме.
Кога ти е роденден? - Наполнив 18 минатата недела.
Тоа ми е омилен број, мала.
Знаеш што? Сакам да седнеш во автобус
и да ме посетиш во Њу Јорк оваа година. Може?
За мене.
Добро.
За тоа ти зборувам.
И имам третирање за тебе.
Навистина? - Сакаш бомбони? - Рајан, треба да разговарам со тебе.
Рајан, мораме да разговараме. - Арон, не сега. - Навистина мораме да разговараме.
Арон, дај ми 5 минути, може? Брат, тагувам овде.
Мартина ќе не извиниш? Навистина мораме да разговараме за нешто.
Сунѓерот Боб се емитува. Се слушаме подоцна.
Што правиш?
Се сеќаваш на типот кој дојде преееска, а не го препознавме?
Типот во кожната јакна. - Да. Па...
Дојде во работната соба и ми покажа некои слики од него
и тато. - Па? Ти покажал некои слики. Што му фали на тоа?- Он и тато...
заедно.
Што е, сега играме 20 прашања?
Бил љубовник на тато.
Не, човече... Не.
Не, не, не. - Да, да, типот се вика Френк. Ми покажа слики
каде он и тато прават работи.
Сакаш да ми кажеш дека тато "давал". - Многу "давал".
Како да не! Не верувам во тоа.
Татко ми не е геј.
Всушност е толку хетеро што јас се чинам геј.
А јас не сум ебен геј.
Татичко...
Не сум знаел дека оди на јога.
Имале количка...
Не разбирам. Не знам што гледа во оној будала, а не гледа во мене.
Изгледа сериозно, зар не? - Секако, тоа е мој живот.
Спијам само по 8 часа навечер. Полудувам од грижа. - Што?
Не, стари. - Да. - Јас!
Мутација на пигментот! - О, да.
Можеби е витиглио. Она што го имаше Мајкл Џексон на јајцата.
Не знам што имал Мајкл Џексон на јајцата.
Зашто мене ме прашуваш? Како да сум му видел доле.
Еј, пробај ја оваа торта. Можеби има ореви во неа. - Па?
Татко и на Елејн рече дека би можел да бидам алергичен на ореви.
Па немој да ги јадеш. Спушти ја вилицата. Немој да ги јадеш. - Тоа го правам под стрес!
Јадам! - Нема да можеш да јадеш кога ќе ти паднат рацете. - Само пробај ја тортата.
Види дали има ораси во неа. Те молам. - Елејн ме излудува, а ти не ми помагаш.
Еј, дебелоглав.
Остави ја тука храната на момент и донеси ми тањир.
Одам да ги измијам рацете и да ти донесам тањир.
Знам дека имаш проблеми со цревата кога јадеш зелени. - Дојди кај татичко.
Чичко Расел!!
Дали си видел мали таблети? Шишенце со Валиум?
Дали е тоа да, или? - Немој така да ме плашиш.
Срање, има вкус како да е со ореви. Срање.
Сигурно брзо ќе почнеме. - Др. Барнс? Др. Барнс?
Да се вратиме назад. Ми треба момент, насамо. - Само на момент.
Др. Барнс? - Извини ме.
Како сте г-ѓо Синтија? Изгледате добро. - Фала.
Држете се? Макароните ви се супер.
Шест различни сирења. Добро изгледаше во оној ковчег.
Комплицирано е да го наместите... освен можеби левата рака.
Можеби да ставите ракавици или така нешто.
Костумот кој го има е величенствено.
Изгледаше како Колин Повел. Баш како Републиканец.
Ама ги проверивте ли чевлите, бидејќи...
Понекогаш само ги тргаат чевлите од нозете во погребната куќа.
Поготово ако се Гатерс чевли.
Извини ме. - Во ред е, г-ѓо Синтија. - Исусе Христе!
Некој изгубил таблети.
Ако одма не добие пари ќе почне да и ги покажува сликите на мама. - Да размислам.
Да размислам. - Мисли! Мисли!
Ќе мораш да му платиш.
Тоа е твојата голема идеја? Јас да морам да му платам? Каде се твоите пари?
Зар немаш некоја заштеда?
Прасе касичка? - Во долгови сум до гуша.
Шворц сум. Уништен целосно.
Ако набрзо не соберам пари ќе морам да работам во реално шоу.
Значи, јас морам да го платам погребот, кетеринг и сите останати срања?
Сега уште морам и да извлечам и 30,000$ од газ?
Он беше и твој татко, знаеш? - Ама ти си најстар.
Девет месеци како сакаш да се исклучиш. - Нема врска. Освен тоа,
доволно живееше на грб на мама и на тато.
Сигурно си заштедил пари. Бидејќи не си плаќал станарина долго време.
Живеев со нив не на нивен грб. Тат беше во пензија 5 години.
Што мислиш, кој ги плаќаше сметките?
И двајцата имаме проблеми со пари. Што можеме? Кој го ебе!
Кој го ебе, Арон.
Плати му на човекот.
Само плати му.
Дали си добро пријателу? - Да ме ебеш, не сум.
Мојот внук, мал гад, ја изел цела компир салата!
Мислам дека сме спремни да ја започнеме службата. - Уште 5 минути, ве молам. Пет.
Еј, душо. Што се случува? Дали е се во ред?
Не и нема да се преселиме брзо како што се надевавме. Жал ми е.
Слушај ме! Ало!
За што зборуваш? - Знаеш не би го рекол тоа ако немам добра причина.
Добро, која е причината? - Немаме сега време.
Арон, се обидувам да имам разбирање, ама мораш да ми објасниш.
Сериозно мислам! - Само уште малку.
Тоа сеуште не смее да се прочита.
Па, беше на масата за кафе. - Што треба тоа да значи?
Кога некој ќе остави нешто на масата за кафе,
се претпоставува дека е за сите. Прилично стандардно.
Тоа се правилата за масата за кафе.
Можеме ли да преминеме на работата? - Мене ми одговара.
Јас ќе напишам чек,
ти ни ги даваш сликите и се тргаш од мајка ни.
Договорено? - Договорено.
Добро.
Како се презиваш? - Ловет.
С две "т".
Дали ти е тоа прв? - Што? - Роман.
Прв нацрт? - Да, да и?
Ништо.
Јас еднаш се обидов да пишувам. Ни на мене не ми одеше.
Мислам дека тоа е дар. Или го имаш или го немаш.
На тебе ти е сигурно тешко. Мислам, затоа што брат ти е најпродаван автор и се тоа.
Татко ти и јас заедно ја прочитавме "Рондина мала кутија" од корица до корица.
Се одушевивме!
Многу се гордееше со тебе. - Фала.
Веројатно.
Тоа е тоа. Не го можам јас тоа.
Арон, Арон, не, не...
Што правиш? - Нема шанси на овој тип да му ги дадам моите тешко заработени пари.
Не. - Не биди глупав.
Ќе ти вратам штом добијам хонорар. - Избра денес.
Денот кога ќе го погребаме тато. Згора на се ми ја плука книгата. Не! Не!
Има слики. - Па што тогаш? Гајле ми е што има!
Може да ги покаже на светот. Може да ги стави на facebook ако сака.
Што мисли он, кој кур е?
Добро, ама за ова ти си крив.
Чекај малку!
Чекај, чекај малку! - Тргни се.
Не, не, да разговараме за ова. - Немаме за што да разговараме.
Реков да се тргнеш сељачино!
Носиш пиштол на погреб?
Никој не мора да умре. Никој не мора... Сега!
Земи му го пиштолот! - Нема пиштол!
Имаш некое јаже или селотејп? - Зар изгледам како сериски убиец?
Не чувам јаже и селотејп во џеб.
Не гледам ништо. - Помош.
Земи ја твојата кравата! - Мојата кравата? Кој кур со краватата?!
Начукај му ја во уста!
Прво правило на борбата е... комуникација.
Оди земи ја траката за завеси. Земи ја.
Ајде, Арон, сега! - Се чуствувам како на ебено родео! - Сега рацете!
По ѓаволите, ама е снажен. Зар се морам јас?
Се освен да го напишеш ебениот чек! - Знаете каде е...? Што се случува? Кој е тој?
Ајде, влегувај и затвори ја проклетата врата!
Што се случува? - Има напад.
Проклетсво! - Во право си. - Знаете што? Најдов надвор Валиум.
Мислите дека ова ќе го смири? - Да, да. Дај му.
Ќе ја ставам јакната под глава да не се гризне за јазик.
Го научив ова во средно. - Ајде!
Еве, братче. Ова ќе те смири.
Отвори! - Ете.
Отвори! Да, да, душо!
Погледни го ти тоа. Ќе бидеш добро. - Да не сте виделе можеби мала...?
Влези внатре. Влези. - Ти реков да ја заклучиш вратата.
Не, рече да ја затворам проклетата врата. - Што се случува?
Има напад.
Зашто тогаш е заврзан? - Не сакаме да си го голтне јазикот.
Тоа е дел од медицински зафат.
Боже...
Он вас ве уценува? Поради што? - Кога би ти рекол, не би било уцена, зар не?
Верувај ни, он е негативец,
Ќе ти објасниме подоцна. - Што ќе правиме со него?
Што ќе направиме, Рајан, сега кога го му даде апчиња? - Не знам.
Мисли! Ти си голем писател. Зашто не напишеш нешто каде сите ќе живееме среќно.
Колку долго тој Валиум ќе дејствува? - Валиум?
Каков Валиум?
Најдов шишенце Валиум,
па, му дадовме да го смириме.
Што? - Сте му дале од овие?
Срање. - Што е? - Што е?
Мислев дека е Валиум...
Го најдов надвор на паднат на земја.
Вака...
Сите овие малецки ги викаат Валиум.
Се лажат тоа не е Валиум. Повеќе е ЛСД помешан со ЛСД.
Што е ЛСД. - О не.
Оскар прееска зема еден поради што се однесува така чудно.
Што правиш со тие? - Направив едноставна шема
за пријател. - Кој пријател? Ејми Ванхаус?
Сакаш да ни кажеш дека дечкото на Елејн, оно кој го сруши лешот на тато
земал само една? - Една. - Срање!
Така е. - Колку му даде ти?
4,5.. - 4,5?!
Исусе, Норман. Беднику. - Мислев дека е Валиум.
Имаш глава, како си ја добил? - Мислев дека е Валиум.
5?! - Да. - Норман, кој дава на некој 5 таблети? Тоа е затоа што не си баш паметен.
Можеби да се јавиме во брза помош. - Ако некој дознае дека сме му дале ЛСД
сите можеме да завршиме во затвор.
Може ли да умре?
- Не! Дали си луд?
Можеби. Малку. Можно е. Веројатно. Зависи.
Арон? Рајан, душо, внатре ли си? Мораме да почнеме!
Мамо...
Одма излегуваме.
Мораме да излеземе. Мораме да одолговлекуваме додека не сватиме што ќе правиме.
Вие двајца останете тука и пазете на него? - Како тоа мислиш?
Погрижете се да не избега, добро? Само заклучи ја вратата!
За се ова ти си крив. Ти и твоите хемикалии.
Уште од средно... - Ќути, Норман!
Еј, мамо, како е?
Величесниот Дејвис сака да зборува со вас двајца.
Арон, каде ти е краватата?- Ја барам.
Гледајте...
Бев трпелив, ама немам веќе трпение.
Ако набрзо не го завршиме овој погреб, ќе мораме да разговараме за моја компензација.
Секако, може ли да добијам уште 5 минути?
Зашто ме тераш повторно низ ова да поминуваме? - Само сослушај ме.
Единствената причина поради која не сакаш да излезеш со мене е дека татко ти ме сака. - Не!
Можеш ли... Може мала помош? - Кожата ти е многу мека. - Престани со тоа!
Добро. - Вистинската причина зашто не сакам да излезам со тебе беше грешка.
Имавме неколку...
интензивни месеци, ама сватив... - Не е вистина, убаво се забавувавме.
Ти купив сат, зар не? - Еве.
Земи го.
Што е со нашата прва заедничка вечер? После забавата на Норман?
Беше неверојатно. Трансцендентно.
Бев така пијана. Можеше да бидеш и магаре.
Фала. - Тоа не е комплимент, Дерек!
Оди си. Оди си!
Сеуште мислиш за мене, зар не?
Немој ништо да кажеш!
Што е со него?
Преубаво е.
Сеуште нема салата од компир.
Еј, чичко Расел. - Еј.
Не, тоа е од една г-ѓа, немо тоа.. - Нејзе не и треба, сега е мое.
Кој е твојот проблем, синко? - Жените. Жените се мој проблем.
Не постои такво нешто. Да имаш жена без проблеми.
Да немаат проблеми не би ни дале да ги допираме.
Ќе ти кажам нешто за жените.
Попаметни се него што мислиш дека се.
Ама ни приближно паметни како што мислат дека они се.
Слатки кучки.
Не.. Не сваќам.
Се однесува како да не постојам. Не можам да верувам дека не чуствува исто што и јас.
Глуми недостижна. Сака да се трудиш малку за неа.
Жената сака мажи кои може да ги контролира? - Мислиш? Дали е тоа во прашање?
Само пријди и...
и протреси ја!
Да ја протресам? Сакаш да ја протресам? - Протреси ја да и се замрда газот.
Протреси ја и бани ја.
Не знам дали тоа добро ќе помине.
Човече. - Што е? - Морам да серам.
Човече, баш кога требаше да добијам салата од компир... Еј, Норман!
Момрам да серам!
Погледни му во очи. Не изгледа нормално. - Изгледа како зомби.
Ало? - Ало?
Морам во WC. Отварајте!
Отворете ја вратата!
Не можеш во она WC горе на спрат? - Во количка сум, ебен идиоту!
Како да се качам по проклетите скали?! - Што ќе правиме? - Не знам.
Да го сокриеме позади каучот.
Морам во WC. Отварајте!
Норман!
Отвори ја проклетата врата! - Само момент.
Се обидувам да го најдам клучот. - Морам во WC, дебел гаду!
Одам до другиот крај од собата по клучот за да можеш ти во WC
бидејќи знам дека мораш да какаш.
Отвори ја ебената врата!
Што се случува овде?
Чичко Расел? - Дојди овде! Немој ти на мене чичко Расел. Срање.
Ајде, Арон, мисли. - Мислам, мислам. - Знаеш што?
Престани да мислиш и направи нешто. - Зашто јас морам да направам нешто?
Ти го врза. - Некој мора да пази на мама.
Јас пазам на мама од кога доби договор за книга, надуен гомнару!
Не можеш тоа да го преболиш, зар не? Љубоморен си. Само затоа што отидов
и направив тоа што отсекогаш сакаше да го направиш. - Не можев само да го оставам семејствотото.
Имав мајка, татко, жена.
Имам секакви одговорности. - Не го ставај тоа на одговорности.
Потроши 3 години на роман, а не даваш на никој да го прочита.
Што ќе правиш, ќе чекаш да умреш?
Мислиш дека ќе ти биде како на 2Pac книгата?
Макиавели? - Барем не сум измамник кој пишува срања, г-дин "Мамина тајна".
Тајната е срање!
Г-дин "Црна бол". Боли да го читаш тоа срање! - Г-дин "Без мастило".
Г-дин "Празна страница". Нема ништо. Нема ништо.
Барем моето срање се објавува. - Тоа е во прашање? Објавување?
Не ставај рака на мене. - Ќе ставам рака на тебе. - Не ме допирај.
Ќе ги ставам рацете на двете страни.
Зар тоа.. - Ќе ги ставам рацете на гадот. - Што ќе направиш, ќе ме удриш? Ќе ме удриш во лице?
Зашто тоа кога би можел да направам вака?
Моите јајца! Моите јајца!
Ќе те кажам на мама!
Ќе те кажам на мама! - Не, не, немој да и кажеш на мама!
Арон? - Оди, не сега! - Што се случува? Што ви е? - Тргни се!
Кажи и. - Што да ми каже?
Што? - Дојди.
Се сеќаваш на типот со кожната јакна?
Секако, пријателот на татко ти. - Не знам како ова да ти го кажам, ама изгледа дека он и тато
биле интимни. - Се сексале, Мишел.
Не! - Да. - Не.
Со него? Сигурни ли сте?
Можеби он измислува... - Сигурни сме.
Уште е полошо...
шо сега сака 30,000$. - 30,000$?
Или ќе почне да ги прикажува сликите каде "правеле" одредени работи. - Работи?
Какви работи? - Сексуални работи.
О, мој...
Проклетсво, еве излегува. Моите гаќи. Соблечи ги. - Само направи го тоа!
Не можам. Инвалид сум.
Што правите?
Излези од фиоките. Моите фиоки. - Фиоки, какви фиоки? - Моите фиоки!
Змија во уста.
Чекај малку! Не. - Да! - Не, не! - Да!
Раката ми е заглавена! - Како раката ти е заглавена?
Го сакам ова! - Не! Раката ми е заглавена! Не!
Те молам, измиј се! Те молам, измиј се! - Како нешто такво се случило?
Норман, Норман.
Џеф, те молам дај ми го пешкирот.
Што е? - Ти остана малку.
Не! Не! Не!
Смири се! Смири се! - Имам малку и во устата!
Прибери се!
Повеќе би сакал да имаш усрана уста отклоку да не фатат?!
Мисли!
Во право си. Морам да се приберам. Се е супер. Ќе заборавам на гомната во уста.
Јас ќе го држам здивот на момент. - Нема проблем.
Срање! - О, не.
Како... Како... - Провери го!
Еј, другар?
Добро ли си?
Срање!
Провери го. - Добро ли си? - Разбуди се! Ајде, разбуди се, мали.
Како се вика? - Не знам!
Лери, Џон Лери. - Лери? - Потреси го!
Лери. - Ајде. - Еј, Лери.
Можеби не е Лери.
Пробај друго име, Барт, Ерни, не знам, голем Барт, како било. - Ќе проверам дали дише
бидејќи луѓето дишат кога се живи, зар не? Ќе проверам дали дише
бидејќи мора да дише. Исусе, те молам нека дише. Не дише.
Срање! - Што е?
Мртов е.
Ќе му ги дадеме на тој тип пола пари кои ги заштедивме?
Не е баш така едноставно. - Зашто не? - Арон не сака да плати.
Зашто ти не можеш да платиш, Рајан? - Не е работата во тоа. Освен тоа,
Арон го искина чекот само затоа што типот јадеше гомна за неговиот роман.
Еј, еј, немој. - Чекај, што?
Твој роман?
Мене не ми го даваш да го прочитам твојот роман, ама на него му даваш? - Не му дозволив. - Навистина?
Навистина, Арон?! Навистина?!
Фала многу.
Остави ја. Ќе проболи.
Барем тој белец конечно го доби тоа што го заслужи.
Да разјасниме. Нашиот татко имал секс со педер,
со тип кој му влегува во џеб.
А ти се лутиш затоа што е белец?
Многу ми е гајле што е... Остави ме. Тагувам.
Тагуваш...
Кој кур прави сега?
Норман...
Зашто се смешкаш како Луис Амстронг? - Арон.
Рајан. Можете ли да дојдете во работната соба?
Извинете.
Што е?
Чекај малку? Некој нека се јави во брза помош.
Викнете брза помош!
Нема смисла.
Како тоа мислиш, нема смисла? - Погледни го, Арон. Мртов е.
Како... Како... Баш мртов, мртов? - Има ли поинакво мртво?
Што сте му направиле? - Ништо не сме му направиле! - Сте морале нешто да направите,
кога дојдовме беше жив, и очекував таков и да го најдам.
Се тепаше со масата...
и масата победи.
Што ќе правиме? - Ќе одлежиме од 25 години до доживотна казна. - Морам да одам некаде.
Рајан, не можам да одам во затвор. Не сум јас затворски тип.
Знаеш колку брзо ваков оток се шири во затвор?
Прибери се! Никој не знае кој е овој тип. Никој не знае како се вика.
Веројатно не го ни приметиле. - Не приметиле? Има метро и ебен жилет!
Се што мораме е да се решиме од телото. Ќе биде како да дошол и си отишол.
Мислиш да го ставиме на листата на Крег? Ми требаше два месеци да се отарасам од каучот.
Чекајте...
Дали видовте колку е голем лешот на чичко Едвард?
Сакаш да го закопаш...
со татко ни? - Зашто да не?
Како да некој ќе примети. Ајде! - Чекај. Мораш да признаеш, има смисла.
Размисли, лешот е овде.
Дупката е ископана. Осве ако нема подобар предлог, голем брату.
Јас сум за тоа да го закопаме гадот.
Чудно. Што и да кажеш...
или колку и пати да го кажеш јас и понатака сум уверен дека ќе завршиме заедно.
Сите грешиме, зар не?
Елејн, сериозен сум. Само еднаш се живее.
Затоа треба да го направиш она што ќе те направи најсреќен. - Можеби сум нашла нешто
освен тебе за кое се грижам и можеби би требала, Дерек.
И не зборувам за татко ми ниту за неговите пари.
Тоа е баш... Баше... целосно ладно!
Грижа ми е за тебе, Елејн. - Немој, Дерек. Грижа ти е за себе!
Грижа ти е за мене во смисла како влијаам на тебе. - Не е вистина, Елејн!
Те заслужив. Да. - Преболи се. - Сериозен сум.
Што е со тој тип? Што он има, а јас не? Нема успех, зар не?
Како прво, грижлив е.
Ти не би ја поминал собата за да му помогнеш на некого, а Оскар тоа постојано го прави.
Он помага на луѓето.
Обзирен е, внимателен.
Стабилен е. - Да? - Многу работи кои ти никогаш нема да бидеш.
Како гол на кров? - Што?
О, мој Боже! Оскар? - Слушај ме. Требаше да го направам ова оддамна.
Што правиш? - Не знам. - Престани! - Дојди ваму! - Не!
Елејн?
Боже. - Тргни се од мене! - Елејн? - Сериозно...
Оскар, во ред е! Што правиш?
Можеше да имаш нешто убаво, Елејн, ама мораше да зезнеш.
Не ни крварам. Удираш како девојче. - Што правиш?
Што правам? - Што правиш? - Те видов како го бакнуваш! - Не.
Сега видов. Самошто го бакна. - Не го бакнав, се колнам.
Уште нешто, Елејн. - Ќути и губи се одовде! - Она ме изневерува!
Ќе скокнам! - Не! - Одам да зборувам со Норман, совршени сте еден за друг. - Дрогиран си.
Ќе скокнам. - Оскар.
Оскар, враќај се ваму! Душо, те молам!
Душо, ќе се повредиш.
Боже мој! Оскар добро ли си?!
Добро сум!
Видете се сите вие мравки.
Срање. Високо е овде. Исусе Христе!
Како ќе го однесеме до ковчегот?
Што е со онаа "Луиз Витон" торбата која ја донесе?
Двајца можат во неа.
Арон, не сме ние во прашање. Ајде, мислете.
Би требало да го ставиме во вреќата за алишта.
Како што прават во затворските филмови.
Норман, Дерек е, пушти ме внатре.
Срање! - Да го ставиме во торбата. - Нормна? - Почекај!
Пушти ме внатре!
Почекај, се обидувам да ги најдам гаќите. - Какви гаќи? - Почекај!
Отвори ја вратата. Итен случај.
Што по...?
Арон?! - Кој кур чичко Расел прави овде? - Мораше да оди!
Баш ми е гајле. Не внатре. Не сега. - Тоа се старечки проблеми.
Отвори ја вратата!
Еј, Арон. Морам да разговарам со Норман.
Да, овде сум. Што е? - Оскар. Полуде. Горе е...
Што се случува овде?
Ништо, зашто? - Оскар. Полуде. Горе е на кров.
Како од мајка роден. Ме виде како ја бакнувам Елејн, и сега сака да скокне.
Ја бакнуваше Елејн? - Ти реков дека е заљубена во мене.
Срање! - Што е? - Морам да одам.
Каде ќе одиш, дечко? - Рајан, ако скокне, сестра ми ќе ме убие.
Знаеш дека не бегам од срања, ама морам по него. - Срање!
Морам да одам. Заклучете! Немојте никого да убиете!
Она ме изневерува. Таа девојка тука! Она е крива што сега ќе скокнам.
Оскар, што правиш? - Ме изневерува. - Ништо не направив!
Он ме бакна мене.
Оскар, пробај да се симнеш. - Те молам, симни се, душо.
Не сакам да се повредиш. - Видов како го бакнуваше.
Ме изневеруваше пред очи. Што беше тоа? - Можеме да разговараме?
Изневеруваш, изневеруваш, го фаќаш Дерек! Тада-нана, нешто-нешто...
Оскар, те молам. - Тивко, Џезибел.
Изневериците не победуваат, победниците не изневеруваат. - Доаѓам горе. - Не може!
Ако ти не сакаш внатре, јас ќе... - Елејн, ова е работа за мажи!
Не можеш... Немој да се качуваш. - Немој тоа да го правиш. Што правиш?
Елејн! - Немој да се качуваш, ќе скокнам! Уште еден чекор и...
ќе скокнам од кровот. - Елејн! - Елејн!
Елејн?! - Не се качувај, ќе скокнам! - Што правиш? Елејн!
Боже мој, што правиш сега? - Еј, мислам дека можам да се решам од овој тип.
Ама мораш да останеш овде и да се погрижиш никој да не влезе. - Добро, добро,
ќе направам што можам, ама ми должиш. - Ок. - Многу! - Ок.
Сперма колку сакаш. - Да, тоа! Сперма колку сакаш. Сперма колку сакаш.
Кој е? - Арон. Што мислиш кој би бил? Отвори ја вратата!
Сите се надвор.
Мораме веднаш да го однесеме телото. - Одиме! - Тргаме! Ќе го фатам за пазувите.
Нежно, нежно. Тоа што е мртов не значи дека не може да добие модрици.
Мал е, ама тежок. Срање. - Свртете го. Внимателно со главата.
Тато не можеше да одбере помал тип. - Брзо.
Држете го, ајде.
Погрижи се никој да не влезе внатре.
Здраво, момче.
Знаеш каде можам да најдам телефон... - Величесен!
Сакав нешто да ве прашам. На колку години одлучивте да пристапите во црква?
Пази, пази.
Морам да се јавам на телефонт. - Кул. - Има ли некој внатре? - Нема никој внатре.
Ама јас морам да се исповедам. - Не сум јас свештеник. - Тоа е во ред. Јас не сум католик.
Само знам дека ме допира...
на некој религиозен начин...
Сум бил во стриптиз-клубови. Мирис, шипка, модрици,
лузни од царски рез. Не сум знаеп ништо за шлагот. Ништо. Не сум го ни јадел.
Бидејќи сум дијабетичар, па ако јадам шлаг на погрешно место, ќе се онесвестам.
Не можеме вака да ги оставиме.
На некој чуден начин, ова можеби и го сакал.
Човече.
Не можеш да бидеш сериозен ни за една проклета секунда! Заборави.
Многу срања. - Зашто мораш да говориш такви срања?
Пробај ти малку да се насмееш. Да уживаш во животот.
Биди спонтан бар еднаш.
Можеби ќе те направи подобар писател.
Заврши ли? - Да, завршив.
Одиме да го направиме ова.
Светлина се спушти на мене. Анѓели, ама беа облечени како стриптизети.
Навистина морам да се јавам на телефон. Човекот е на кров и ќе скокне. - Не се грижете за него.
Он ќе скока од среќа. - Пази горе! - Величесен!
Не ја завршив приказната. Беше и г-ѓоца Шоланда. - Да се помолиме.
Збогум, тато.
Оскар. - Ако се приближеш ќе скокнам од кровот. - Те сакам. Само тебе.
Што правеше тогаш со него? - Не бев со него. - Те видов како страствено го бакнуваш.
Он ме бакна мене! - Нема врска.
Никогаш нема да бидам доволно добар. - Немој... - Ни за татко ти, ни за тебе.
Душо, дојди внатре, те молам. - Не, ти оди внатре! - Мораш да дојдеш со мене.
Зашто би дошол?
Затоа што ќе станеш татко.
Бремен сум? - Не.
Јас сум бремена.
И ти си бремена?
Да. Бремени сме.
Ќе добиеме бебе? - Да.
Навистина?
Душо, ме исплаши. Немој веќе тоа да го правиш.
Ќе добиеме бебе!
О, одлично! - Жал ми е.
Би сакала некој на мене да ми даде бебе.
Заеба, синко! - И за мене е вознемирувачко.
Одам да видам како е Синтија. - Арон! Побрзај!
Луѓето влегуваат внатре! Арон!
Дали отиде? - Изгледа.
Се е супер? - Се е супер.
Да? - Да, супер. - Да.
Можеме сега да одиме? - Да. Добро.
Оскар, Боже!
Држи се, душо!
Срање! Џеф! - Да ти ебам!
Останете тука! Остани тука! - Да му кажам да се држи за нешто?
Да, одам јас. - Доаѓа некој горе. Ќе биде се во ред.
Се лизгам, се лизгам. - Клизни се назад.
Џеф, побрзај!
Повлечи се назад горе. Не пуштај. - Не можам. - Некој нека помогне!
Ве молам! - Помош! - Џеф!
Оскар, доаѓам! Оскар!
Душо, те молам, помогни. Не можам да те држам.
Кој е тоа? - Го држам. Го држам.
Тоа е Џеф! - Џеф! - Мојата машкост е дискутабилна моментално.
Го држиш? - Да, на образ ми е. - Јас сега ќе пуштам.
Во ред е, Џеф те држи. - Мораш сега да одиш.
Добро би ми дошла помош овде. Те држам, стари.
Те сакам. - И јас тебе.
Здраво, г-ѓо. Синтија.
Норман...
Дали си тоа ти?
Арон?
Арон, мислам дека би требало повторно да почнеме.
Одам јас по велечесниот. - Рајан? Фала што ги врати работите во нормала.
Така ми е драго што си овде.
Каде е чичко Расел?
Почнувам подобро да се чуствувам. - Добро. - Благодарение на тебе...
и на тебе.
и на тебе, Џеф! Фала ти.
Фала, Џеф.
Беше многу храбар.
Слушај.
Без навреди, ама ти и јас...
веќе никогаш не можеме да се допреме. - Добро.
Фала ти, Џеф. Фала.
Морам да отидам по огромниот тик-так.
Боже!
Душо...
Срање...
Џеф... - Извини, тато, ама сега сум многу ранлив.
Дали се закопча? - Да. - Елејн?
Тато. - Фала Богу што си добро. - Да, добро е.
А ти... Ти имбецилу. Кој кур сакаш? Тргај се од ќерка ми.
Гледај, тато... - Елејн...
Тргни се од овој. - Не! Нема да се тргнам од овој. Тоа е мој живот.
Ако не ти се допаѓа, штета.
Ќе ти кажам нешто. Ака сакаш да ме имаш мене и моето дете во својот живот
подобро промени го ставот. Јасно?
Те сакам. - И јас тебе, малечка.
И јас те сакам.
Тато.
Кој кур се случува овде?
Извини, чичко Расел. Некој беше на кровот.
Моравме да го симнеме. Ги имам твоите гаќи. Ги имам гаќите. Ајде.
Заборави на тоа. Што е со оној мртовец кој го внесовте ваму?
Кој мртовец? Мртовец? - Не ме заебавајте.
Знам што е мртовец кога ќе го видам. Живеам во старечки дом.
Одиме одовде. Смрди овде. Срање!
Не те прашав како ти е она со кожата? - Не знам.
Повеќе сум загрижен за оваа смрдеа од гомна. Се чуствува?
Да, ама онаа на твојата рака. Само стави малку оцет и ќе ја снема.
Стара семејна тајна. А ова со гомната...
Не можам да ти помогнам со тоа. Ти предлагам туширање, или купка.
Фала. - Нема на што.
Жал ми е поради сево ова со Елејн. - Во ред е.
Дали слушна, ќе добие дете? Можеш ли да ме замислиш како татко?
Не. - Не.
Па, ова беше лудо. Луѓе испаѓаат од ковчегот.
Луѓе висат по кров.
Може да ги добијам клучевите? Ќе чекам во кола.
Уморен сум. - Добро.
Те сакам. - Те сакам и јас тебе. - Го видов!
Беше мртов. - Да, чичко Расел. Сите сме.
Не, глупсону. Во купатилото. Беше мртов во купатилото.
Не можам да верувам каква е оваа ноќна мора денес.
Не знам, мене баш ми е возбудливо. За погреб.
Слушај...
Што се однесува... на она прееска...
Ќе го решиме тоа, може? - Може. - Да го преболиме овој ден,
а после ќе се грижиме за остатокот од нашите животи.
Сеуште морам да одржам говор.
После се што дознав.
Навистина мораме да почнеме со ова!
Мораме ова брзо да го решиме, синко. Јас веќе пропуштив погреб и 2 крштевки.
Да, секако. Нема проблем. - Добро.
Сакате отворен ковчег? - Не!
Добро.
Сите на своте места.
Ти, со шеширот. - Да? - Седи доле!
Би сакал да се извинам во има на семејството поради сите...
пречки.
Арон... Најстариот син би сакал да каже неколку зборови за татко му.
Добро...
Татко ми...
беше исклучителен човек.
Се роди во... 19...
Што се случува овде? - Некој е внатре. - Знаев!
Се роди во... 1935...
Срање!
Кој кур?!
Што прави он во ковчегот на татко ми? - Не!
Моите слики! Моите убави спомени!
Мамо, немој. Не, мамо.
Гаду!
Татко ми!
Мојот татко...
беше...
исклучителен човек.
Дали имаше мана?
Да.
Ама напорно работеше за своето семејство.
Се што сакав денес да направам...
е да му кажам колку го сакавме сите,
ценевме, и го почитувавме.
Зар е тоа премногу за барање?
Можеби го сакаше... "Девојки од соништата" повеќе од повеќето мажи.
Животот е комплициран.
Даваме се од себе...
а тато даде се од себе.
Едно што направи...
беше што не научи нас да ги следиме своите соништа.
Затоа, кога ќе си одите денес од овде...
сакам да се сеќавате на татко ми.
Онака како што навистина беше.
Грижлив, драг, нежен човек.
Кој никогаш никого не го осудуваше.
Кој никогаш...
не добацуваше глупави шеги.
Имаше предрасуди.
За расата,
верата, полот,
или висината.
А јас ако макар испаднам
пола човек од тоа што беше татко ми...
тогаш детето кое планирам да го имам...
со мојата убава жена...
ќе биде навистина благословено.
Фала ви.
Браво, синко.
Оди некаде....
Секогаш мислев дека е некако поинаку.
Како е мама?
Добро е.
Одмара.
Ќе и треба некое време да прифати дека тато бил...
Знаеш... Ќе биде добро.
Прилично добро испраќања му искажа на стариот. Ти го напиша тоа?
Некој тип кој го запознав ми рече дека морам да бидам спонтан.
Тато би се гордеел. Знам дека јас се гордеам.
Можеби кога ќе бидеш спремен ќе ми дадеш да го погледнам твојот роман.
Може. Ќе ти го пратам следната недела. - Добро.
Ама Мишел мора прва да го прочита.
Нема повторно тоа да го поминувам.
Фала, голем брату.
Сигурно не сакаш да останеш уште еден ден?
Ќе има добар натпревар на Лејкерс.
Твојот дечко Коби.
Само би бил тажен. Би ми пречело.
Знаеш како е...
Веројатно ќе се вратам дома и ќе ги работам своите...
Сеуште морам да тагувам.
Мораш.
Што е? Морам некако да дојдам до аеродром.
Погрижи се прво да не одиш во затвор.
Рајан. - Сестро.
Немој следниот пат да останеш така долго, добро? - Може.
Другар. - Еј, до следниот погреб.
Те сакам, стари.
Те сакам и јас тебе, стари.
Гледам си набавил превоз. - Да.
Стрина Кели користи ист rent-a-car.
Исто како колаче!
Истрошена сум.
Ова беше долг ден. - Многу долг ден.
Погоди што? - Што?
Сега сум заинтересиран.
Ја нема мама.
Нема гости. Го нема чичко Расел.
Каде е чичко Расел? - Горе е.
Му дадов Валиум и го ставив во кревет.
Што?!
Срање...
Се е ебено зелено.